Szatański dialog 2. Polka protestacyjna

Związki oparte na przy­wią­za­niu to jedyne więzi, w któ­rych jaka­kol­wiek odpo­wiedź jest lep­sza niż żadna. Kiedy nie uzy­sku­jemy od uko­cha­nej osoby żad­nej reak­cji emo­cjo­nal­nej, zaczy­namy pro­te­sto­wać. „Polka pro­te­sta­cyjna” polega na pró­bie wywo­ła­nia reak­cji – reak­cji, która nas zbliża i uspo­kaja.

Z per­spek­tywy przy­wią­za­nia pro­blemem nie jest kon­flikt czy kon­trola, ale dystans emo­cjo­nalny. To nie przy­pa­dek, że jeśli jedno „sta­wia mur”, jak nazywa się cza­sem „drew­niany” brak współ­pracy, ani że u drugiego budzi to agre­sję i wście­kłość. Wydaje się, że agre­sja jest u naczel­nych reak­cją wro­dzoną na sytu­ację, w któ­rej uko­chana istota, na któ­rej dana osoba polega, zacho­wuje się, jakby ta nie ist­niała. Zarówno doma­ga­jący się, jak i dystan­su­jący się part­nerzy uży­wają do opisu swo­ich doświad­czeń cha­rak­te­ry­stycz­nych wyra­żeń. Wsłu­chajmy się w nie; być może, zauwa­żysz nie­które spo­śród swo­ich wzor­ców i kro­ków.

Part­ne­rzy, któ­rzy przyj­mują rolę DOMAGAJACEGO SIĘ, uży­wają czę­sto poniż­szych stwier­dzeń:
„Mam zła­mane serce. Już ni­gdy nie prze­stanę pła­kać. Cza­sem czuję się tak, jakby ten zwią­zek mnie zabi­jał”.
„Ostat­nio wciąż jest zajęty czymś innym. Nawet kiedy jest w domu, gapi się w kom­pu­ter albo ogląda tele­wi­zję. Mam wra­że­nie, że żyjemy na dwóch osob­nych pla­ne­tach. Czuję się odsu­nięta”.
Cza­sem myślę, że jestem w tym związku bar­dziej samotna, niż byłam, kiedy miesz­ka­łam sama. Wydaje mi się, że łatwiej mi było być samą, kiedy byli­śmy razem, ale miesz­ka­li­śmy osobno”.

Przy­glą­da­jąc się tym stwier­dze­niom uważ­nie, dostrze­gamy bogac­two tema­tów zwią­za­nych z przy­wią­za­niem: poczu­cie, że jest się nie­do­ce­nia­nym i nie­waż­nym dla part­nera; postrze­ga­nie odse­pa­ro­wa­nia w kate­go­riach życia i śmierci; poczu­cie odosob­nie­nia i samot­no­ści; wra­że­nie porzu­ce­nia w potrze­bie lub nie­moż­ność pole­ga­nia na part­ne­rze; tęsk­notę za emo­cjo­nalną wię­zią i wście­kłość na brak respon­syw­no­ści part­nera; wra­że­nie, że nasz uko­chany jest przy­ja­cie­lem lub współ­lo­ka­to­rem.

Part­ne­rzy, któ­rzy przyj­mują rolę WYCOFUJACEGO SIĘ, mówią zazwy­czaj w ten spo­sób:
„Ni­gdy nie umiem speł­nić jej ocze­ki­wań, więc po pro­stu się pod­daję. To i tak bez­na­dziejna sprawa”.
„Jestem zobo­jęt­niały. Nie wiem, co czuję. Więc po pro­stu zamie­ram i tracę zain­te­re­so­wa­nie”.
„Wydaje mi się, że mam jakąś skazę. Że zawo­dzę jako mąż. To mnie para­li­żuje”.
„Zamy­kam się w sobie i cze­kam, aż ona się uspo­koi. Pró­buję zacho­wać spo­kój, nie dopu­ścić do żad­nych wstrzą­sów. To mój spo­sób na tro­skę o zwią­zek. Żad­nych wstrzą­sów”.
„Cho­wam się w bez­piecz­nej sko­ru­pie. Skry­wam się za murem. Kiedy wygła­sza wście­kłe komen­ta­rze, zamy­kam drzwi. Jestem więź­niem na ławie oskar­żo­nych, a ona jest sędzią”.
„Czuję się w tym związku nikim. Jak­bym nie dość się sta­rał. Ucie­kam więc do kom­pu­tera, w pracę, w hobby. W pracy jestem kimś. A wydaje mi się, że dla niej nie jestem nikim wyjąt­ko­wym”.
„Nie jestem dla niej ważny. Znaj­duję się na samym dole jej listy. Przede mną są dzieci, dom, rodzina. Nawet pies jest waż­niej­szy ode mnie! Ja tylko przy­no­szę do domu pie­nią­dze. I tak koniec koń­ców czuję się pusty. Ni­gdy nie mogę być pewien jej miło­ści”.

Tutaj rów­nież mamy powta­rza­jące się tematy: poczu­cie bez­na­dziei i brak pew­no­ści sie­bie; radze­nie sobie z trud­nymi uczu­ciami przez zamknię­cie w sobie i zobo­jęt­nie­nie; poczu­cie, że jest się prze­gra­nym w oczach part­nera; próby radze­nia sobie poprzez zaprze­cza­nie pro­ble­mom w związku i potrze­bom przy­wią­za­nia; uni­ka­nie za wszelką cenę zło­ści i dez­apro­baty ze strony part­nera; uży­wa­nie racjo­nal­nego roz­wią­zy­wa­nia pro­ble­mów jako spo­sobu na ucieczkę od inte­rak­cji emo­cjo­nal­nych.

Napisz do mnie wyślę Ci materiały do tej pracy.
Zapraszam na warsztat dla Akademia Bliskości pary, które chcą nauczyć się jak w dobrym, bezpiecznym klimacie rozmawiać i rozwiązywać problemy w relacji i we wspólnym życiu.
https://psychosensy.pl/warsztat-dla-par/